Για μια νέα αισθητική στο Δήμο Π. Φαλήρου

Εικόνα0356*Της Ελένης Στεφανοπούλου, υποψήφιας δημοτικής συμβούλου της Ριζοσπαστικής Αριστερής Κίνησης Π. Φαλήρου

Μήπως «οι πολιτείες συγκροτούνται εκ των ηθών  των εν ταις πόλεσι και όχι από πέτρες ή ξύλα»; Μήπως «διέπονται από τις ίδιες αρχές που διέπουν και την ατομική ψυχή»; (ΠΛΑΤΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ).

Τα πάντα είναι ζήτημα αισθητικής. Γιατί «Στο έσχατο βάθος η αισθητική και η ηθική συμπίπτουν» (Wittgenstein).

Η Κίνησή μας κομίζει μιαν άλλη αισθητική που αποτυπώνεται στον τρόπο άσκησης της πολιτικής, στο βλέμμα προς το δημότη, τον πολίτη, το συνάνθρωπο, αλλά και στη συνολική στάση απέναντι στη ζωή, σε όλες τις εκδηλώσεις εντός της καθημερινής πραγματικότητας.

Είναι η αισθητική που αρνείται την αρχή του ενός ανδρός, το πελατοκεντρικό σύστημα, το δούναι και λαβείν, τις αντιπαροχές, τις εκδουλεύσεις, που διαιώνισαν μέχρι σήμερα την πατριαρχική οργάνωση, νοοτροπία και ιδεολογία με όλες τις γνωστές τραγικές συνέπειες.

Είναι η αισθητική που θέλει πάλι το δημότη να «βγει» στην αγορά του Δήμου ως υπεύθυνος, αυτοπροσδιορισμένος, ενεργός και δημιουργικός πολίτης, βάζοντας τέλος στις παντός είδους «αναθέσεις», στο πάγωμα, στην απομόνωση και προωθώνας ένα ομαδικό και δημοκρατικό μοντέλο διοίκησης και κοινωνικής διαβίωσης.

Είναι η αισθητική που, ασύμβατη με το ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ιδιοτέλεια, προτείνει τη συμπόρευση με τις θετικές δυνάμεις της ζωής, πάνω στη γραμμή της ανοχής του διαφορετικού, της συμπάθειας, του κοσμοπολιτισμού.

Η αισθητική είναι ήθος. Και το ήθος εξουδετερώνει τον ανθρώπινο εγωισμό, έναν από τους σημαντικούς παράγοντες,  στον οποίο σκοντάφτει η υλοποίηση του οράματος ενός δικαιότερου και ομορφότερου κόσμου.

Η κρίση που διανύουμε είναι, κατά γενική ομολογία, πρωτίστως κρίση πολιτισμική. Η φροντίδα για τη δυσοσμία των αποβλήτων μας και την όποια κερδοφορία δεν μπορούν από μόνα τους να καταξιώνουν ένα δήμο ως επιτυχημένο. Η ασκήμια παραμένει.

Πρέπει οι αξίες του πολιτισμού και της αλληλεγγύης, ιδιαίτερα σε μια εποχή που βάλλεται ο ίδιος ο άνθρωπος, να επιστρέψουν στο προσκήνιο του χειμαζόμενου πολιτιστικά δήμου μας, με τρόπο ποιοτικό και ουσιαστικό.

Ζούμε σε μια μοναδική ιστορική καμπή για όλη την ανθρωπότητα. Ό,τι παλιό και γερασμένο αποχωρεί. Ό,τι καινούριο είναι προορισμένο να προέλθει από τους κόλπους της Αριστεράς. Οι βασικές ιδέες ωστόσο έχουν ειπωθεί. Μένει ο τρόπος. Ο τρόπος υλοποίησης του ευ ζην. Και πρώτα απ’ όλα η επιλογή: Της επικέντρωσης σε μια ομαδική συνείδηση και του αναπροσανατολισμού από μια υλιστική θεώρηση της ζωής σε μια αξιακή αντίληψη και ποιοτικότερη διαβίωση, όπου «οι ανθρώπινες σχέσεις θα υπερβαίνουν την απόγνωση».

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Γι’ αυτά που μέλλεται να ειπωθούν

Θα βρέξει αύριο

Ίσως μεθαύριο

Χολωμένες καταιγίδες

Κίτρινες θάλασσες και πυρετούς

Θα βρέξει, να ξέρεις

Πάνω στα φλύαρα ομοιώματα

Των ιδρω-κέφαλων πόλεων

Στα αχόρταγα τείχη τους

που χτίζουν

«πείνα κι άλλη πείνα»

Κοροϊδεύοντας τάχατες το θάνατο

_ Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;

Δέρνεσαι, μονολογείς

Ξεχνάς πως η Μήδεια

Σκότωσε τα παιδιά της

Και πως τα δάκρυα των κριμάτων

Που μάζεψες στις χούφτες σου

Μπορούν να στάξουν προσευχή

Ευχή

Να βρέξει

Θέλω, ποθώ, επιθυμώ

Μια βροχή ανελέητη

Δωρήτρια, πολυέλεη

Να ξεπλύνει τους ρύπους

Που άφησαν

Οι πατημασιές των ανθρώπων

Πάνω στην άσφαλτο

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.